Onzekerheid hoort bij het leven, maar dat maakt het niet altijd makkelijker om ermee om te gaan. Vooral als jongvolwassene, in een tijd vol veranderingen en verwachtingen, kun je je soms alleen voelen in je twijfels. Toch ben je niet de enige. In deze post vertel ik over de ervaringen van twee jongvolwassenen die vertelden over hun onzekerheden.
Ervaringsverhaal 1: Ivo
In het verhaal van Ivo (25 jaar) op de website van de stichting Join Us komt de kern van veel onzekerheid onder jongvolwassenen naar voren: het gevoel niet te “horen” in een groep, en jezelf de constante vraag te stellen of het aan jou ligt. Ivo vertelt:
“Als andere jongeren vaak niet mee willen, dan ga je op een gegeven moment toch aan jezelf twijfelen.” (Join Us, z.d.).
Hij had moeite om nieuwe vrienden te maken en grensde aan eenzaamheid, terwijl hij van origine best sociaal was, maar zijn interesses en tempo sloten niet aan bij leeftijdsgenoten. Uiteindelijk zette hij de stap om deel te nemen aan groepsbijeenkomsten waarin hij wel aansluiting vond, dit was voor hem een grote doorbraak.(Join Us, z.d.).
Ivo’s verhaal laat zien hoe onzekerheid zich vaak niet manifesteert in één heel zichtbaar moment, maar sluipend: “Ik word niet uitgenodigd” → “Wat is er mis met mij?” → “Misschien ben ik het niet waard”. De interventie die hij koos is super goed: niet wachten tot je het “alleen” oplost, maar hulp netwerkgericht inzetten.
Bron: Join Us. (z.d.). Ervaringsverhaal | Ivo — ‘Als andere jongeren vaak niet mee willen, dan ga je op een gegeven moment toch aan jezelf twijfelen’. https://www.join-us.nu/blog/ervaringsverhaal-ivo
Ervaringsverhaal 2: Sara
Het tweede verhaal is van Sara (19 jaar) via het magazine van het Belgische ziekenfonds Helan. Zij was net gestart met haar studie op kot, een nieuwe stad met nieuwe mensen nieuwe mensen, maar de coronaperiode én sociale afstand maakten die overgang zwaarder dan verwacht. Ze omschrijft hoe haar eerste paniekaanval kwam vlak voor een mondeling examen, waarna de angst en het gepieker zich opstapelden (Helan, z.d.). Dit uitte zich in slechte slaap, veel piekeren en sociale terugtrekking.
Sara’s verhaal toont hoe onzekerheid zich samenbindt met stress, sociale angst en het gevoel “er niet bij te horen”. Het is belangrijk om te zien dat dit niet alleen om de eigen prestaties gaat, maar om de context: nieuwe omgeving, hoge verwachtingen, weinig tijd om te wennen. Groei in comfort met haar omgeving zou een mooie stap voor haar zijn.
Bron: Helan. (z.d.). Mentale gezondheid bij jongeren. Het verhaal van Sara. https://www.helan.be/nl/magazine/mijn-gezondheid/fit-in-je-hoofd/mentale-gezondheid-sara
Als je dit leest en je herkent jezelf een beetje in Ivo of Sara, weet dan: je bent niet alleen, en je bent niet raar of minder waard. Onzekerheid is een menselijke reactie op hoge verwachtingen, veranderingen en sociale druk. Het goede nieuws: verhalen zoals deze laten zien dat het wél anders kan; met verbinding, erkenning en passende ondersteuning.
Ik hoop dat deze post je inspireert om niet te wachten, maar te praten. Want soms is de weg uit onzekerheid geen solo-race, maar een gezamenlijk pad.
Hi, this is a comment.
To get started with moderating, editing, and deleting comments, please visit the Comments screen in the dashboard.
Commenter avatars come from Gravatar.
hahaha wat een goeie grappige blog